اینجا ایران٬بوشهر٬بندردیّر٬خیابان صاحب الزمان عجل الله فرجه٬حسینیه باب الحوائج علیه السلام. وما٬جمعی ازجوانان حسینیه٬دست در دست هم داده ایم به مهر٬تا میهن خویش را کنیم آباد٬ و عهدی با جانان بسته ایم که تا جان دربدن داریم٬هواداران کویش را چو جان خویشتن دانیم. ازاین رو نام «میثاق»رابرگزیده ایم. «میثاق»برای ما رمز همه ی خوبیهاست. ما آمده ایم که آبادانی را از دل آغاز کنیم تا به دلدار برسیم ٬ ازخودشروع کنیم تالایق خدا بشویم. واین وبلاگ ٬با همه سادگیش٬ بهانه ایست برای باهم بودن ٬ برای اینکه اگر دریادلی سرش گرفت ٬سری به «میثاق»بزند ٬ تابه آواز چکاوک که در آن جاریست ٬دل تنهائیمان تازه شود. خوش آمدی
عرفه ، روز خداست و خدایی شدن. در عرفه ، می توان دستان رحمت خدا را بر سر بندگان حس کرد. حجتش بی پرده نمایان است و رحمتش بی کران. «عرفه» ، روز شکستن بت های درون است روز بریدن از خاک و پیوند با افلاک .
عرفه در لغت و ریشه ی تاریخی آن
برخی آن را جمع « عرفه » و به معنی کوه و بلندی ذکر کرده اند، بعضی آن را از عرفان ، شناخت و معرفت دانسته و برای چنین نامگذاری نیز ریشه های تاریخی قائل شده اند. از جمله آن که حضرت آد م و حوا پس از هبوط به زمین و بعد از جدایی طولانی در این صحرا به یکدیگر رسیده و با هم آشنا شده اند. عده ای نیز گفته اند عرفات ( به معنای آشنایی ) به آن علت است که حضرت ابراهیم در این جا توسط جبرئیل با مناسک خود آشنا شد و به آنها عارف شد.
موقعیت سرزمین عرفات
عرفات نام صحرایی است وسیع و هموار، در دامنه کوهی به نام « جبل الرحمه » که در جنوب شرقی مکه مابین « ثویه » و « عرنه »، « نمره » تا « ذی المجاز » قرار دارد. طول تقریبی این صحرا دوازده کیلومتر و عرض آن 5/6 کیلومتر است. عرفات در 21 کیلومتری مکه واقع شده و بخش عمده آن از حرم خارج می باشد.
صحرای عرفات همایش شناخت و خودسازی امام حسین علیه السلام
امام حسین علیه السلام نیز بعد از ظهر روز عرفه همراه با
فرزندان و گروهی از اصحاب از خیمه
های خود در صحرای عرفات بیرون آمدند،
و روی به دامن «كوه رحمت» نهادند و در سمت چپ كوه رو به
كعبه، همایشی تشكیل دادند
كه موضوع آن به مناسبت روز عرفه (روز شناخت)، شناخت و سازندگی بود.این
همایش، تنها جنبه علم و معرفت نداشت بلكه و تزكیه و خودسازی بود.
روز بخشش گناه
حضرت امام صادق میفرماید هنگامی که حاجی وارد مکه میشود خداوند دو
ملك را بر او موكّل میفرماید
فرماید كه طواف و نماز و سعى او را نگه دارند و چون
در روز عرفه وقوف كرد، بر شانه راست او میزنند و میگویند گذشته هایت را خدا آمرزید، مواظب آینده ات باش.
آفتاب عرفه! لختی آرام تر می خواهم ثانیه هایی بیش، با نجوا بمانم. لختی آهسته تر،می خواهم شعله ور شوم و می
خواهم در برکه ای از اشک، وضو بسازم و دو رکعت نمازِ حضور بخوانم. اندکی
آرام تر، تا از بام پژمردگی درآیم
و به سمت بی کرانه ی آسمان پر گشایم. لحظه ای کم شتاب تر،
نمی خواهم! با غروب تو، خورشید آرزوهایم غروب کند.
ثانیه ثانیه ی امسالم را بدین امید گذراندم که در عصر امروز، عطر دل انگیز آن موعود را در آغوش
گیرم؛ همان که
شاید در یکی از همین خیمه ها، صوت دلربای قرآنش را، میهمان دل های حاجیانش
کرده است؛ همان که با گرمی
حضور خود، عرفات را تابستانِ میوه های شیرین معنویت ساخته است؛
همان که ستون خیمه اش، تکیه گاه دل های
مشتاق است؛ همان که روزی پشت به دیوار کعبه، نغمه ی
«انا بقیة اللّه » را برمی آورد و پیراهن مشکی کعبه را به
در خواهد آورد؛ همان که ابراهیم بت خانه های
کفر و نفاق خواهد بود و گلستان ساز آتشخانه ی بغض و عداوت؛
همان که نامش، روح بخش
من است.
نمی دانم ناله ی «اللهم کن لولیک» را در کدام سوی این صحرا اجابت گفته است و خلوت کدام
خیمه را محلّ جلوتِ
خویش گردانیده است! نمی دانم کدام چشم، آشیانه ی تصویر فرزند فاطمه علیهاالسلام
شده است! نمی دانم یعقوبِ کدام
کنعان، یوسف پیراهن او را به تماشا نشسته است! نمی دانم کدام آینه،
صلابت او را به تحیّر نگریسته است! و نمی
دانم ... کدام پرده، میانِ من و او، حجاب شده است که
چشمانم بی قرارند!
ای غروب عرفه! سلام مرا به مسافر همیشه ی خود برسان و چشم به راهیِ مرا برای آن سوار سپیده
بازگو کن.
میثم علی پور | 5:33 بعد از ظهر - پنجشنبه 5 آذر1388
امام محمد باقر (ع)، جمعهی نخستین روز ماه رجب سال ۵۷ هجری در شهر مدینه چشم به جهان گشود. نام او «محمد» و کنیه اش «ابو جعفر»، و «باقر العلوم» یعنی «شکافندهی دانشها» لقب آن گرامی است.
نسب امام محمد باقر (ع) هم از جانب پدر و هم از جانب مادر به پیامبر (ص) و حضرت علی و زهرا (ع) میرسد، زیرا پدر او امام زین العابدین(ع) فرزند امام حسین(ع)، و مادر او بانوی گرامی «ام عبد الله» دختر امام مجتبی (ع) است. [1]
پیامبر (ص) به «جابر بن عبد الله انصاری» فرمود: ای جابر! تو زنده میمانی و فرزندم«محمد» را که نامش در تورات «باقر» است در مییابی، بدان هنگام سلام مرا بدو برسان. [2]
دانش امام محمد باقر (ع) نیز همانند دیگر امامان از سر چشمهی وحی بود.
«جابر بن عبد الله» نزد امام محمد باقر (ع) میآمد و از آنحضرت دانش فرا میگرفت و به آن گرامی مکرر عرض میکرد: ای شکافندهی علوم! گواهی میدهم تو در کودکی از دانشی خدا داد برخورداری. [3]
شخصیت علمی امام محمد باقر (ع) چنان خیره کننده بود که «جابر بن یزید جعفی» به هنگام روایت از آن گرامی میگفت: «وصی اوصیاء و وارث علوم انبیاء محمد بن علی بن الحسین مرا چنین روایت کرد ... » [4]
امام محمد باقر (ع)، هفتم ذیحجهی سال ۱۱۴ هجری در۵۷ سالگی در زمان ستمگر اموی «هشام بن عبد الملک» مسموم و شهید شد. جسم مطهرش را در بقیع کنار آرامگاه امام مجتبی(ع) و امام سجاد (ع) به خاک سپردند، سلام خدا بر او باد. [5]
درآیات قرآن تدبر وتامل کنید واز آن پند بگیرید که آن رساترین پندها است حضرت علی علیه السلام
خدمت دوستان عزیز وگرامی می رساند جلسات هفتگی قرآنی گروه میثاق حسینه باب الحوائج علیه السلام از روز جمعه 6/9/88 ساعت18:30 برگزار میشود. حضور شما عزیزان باعث رونق وگرمی بیشتر این مجلس خواهد شد.
کاروانِ ستاره ها، امشب در زیباترین جشنِ عشق و سرور حاضرند؛ شبی که از
ناوکِ مژگانِفرشتگان، غزلِ محبت می بارد و لحظه ها، بی صبرانه در گذرگاهِ وصالِ دو شاخه
ی مهربانی، پایکوبیمی کنند. صدای افلاکیان، سکوت را پس می زند و خورشید، شعاعِ عشق می گسترد.
قصرِ شادمانی، ازاستواری ایمان، برخود می لرزد. دست های تقدیر، در پیِ شکوفه های اخلاصند و
نسترن ها، می آیند تاحضور زهرا و علی را جشن بگیرند. غبار قدم هایشان، چونان ژاله ای، طراوت گل
هایِ زندگی را بی قرارمی سازد
این ازدواج مبارک وپر برکت در ماه رجب سال دوم هجری واقع شد . از امام صادق (ع)نقل شده است که حضرت فرمود "اگر خدای تبارک وتعالی امیر المومنین علی (ع) را برای فاطمه ُ(س)نمی آفرید در روی زمین از آدم گرفته تا هر بشری بعد از او همسری برای نبود "
ابن عباس با اسناد از سلمان فارسی نقل می کند که گفت : در مقابل رسول خدا (ص) ایستاده بودم ورسول خدا آب بر دستانش می ریخت که ناگاه فاطمه (س) داخل شد وگریه می کرد پیامبر با دیدن گریه دخترش دست از شستن دستش برداشت وفرمود چرا گریه می کنی ؟ ای حوریه خداوند چشمانت نگریاند ! در مورد من وپسر عمویم صبحت کردند. پیامبر به او فرمود :از آنان چه چیزی شنیدی ؟ اوگفت آنان گفته اند محمد (ص) دخترش رابه کسی داده است که اومردی فقیری از قریش ودارای کمترین مال در میان آنان است
حضرت فرمود به خدا قسم ای دخترکم من تو را به ازدواج علی (ع) در نیاوردم بلکه خداوند تو را به عقد(علی) در آورد
شروع کار وظاهر شدن او از جانب خدا بود وبه خاطر این کار از تو فلان کس وفلان کس خواستگاری نمودند اما من امر تو را به خداوند تعالی سپردم واز مردم دست کشیدم در این میان که در روز جمعه نماز صبح را می خواندم ! به ناگاه صدای بال فرشتگان راشنیدم که دوستم جبرئیل به همراه هفتاد هزار فرشته که بر سرشان تاج بود ودر گوششان گوشواره و در پیشانیش دملوج بئد که حله ای است که بر پشت نی بسته می شود آمده است .
پس گفتم : ای برادرم (جبرئیل )این سر وصدا از آسمان برای چیست؟
اوگفت ای محمد به راستی که خداوند عز وجل خودش را بر زمین نمایان نمود نمایانی شد نی واز مردان آن علی (ع) راانتخاب نمود واز زنان فاطمه(س) را انتخاب نمود پس فاطمه را به عقد علی (ع) در آورد
وسپس حضرت فاطمه گفت : راضی شدم به آنچه خداوند راضی شدند.
(بر گرفته شده از: کتاب حدیث واقعه)
سالروز ازدواج آسمانی حضرت علی (ع) وحضرت فاطمه
(س)مبارک باد
میثم علی پور | 5:28 بعد از ظهر - چهارشنبه 27 آبان1388
